Tierlantijn

Ken je dat? Het moment dat je in tranen wilt uitbarsten maar het niet gebeurt? Dat je oogleden zo zwaar zijn dat ze willen rusten, maar dat de chaos in je hoofd het niet toelaat? Dat het net iets te zwaar wordt maar je toch nog de laatste rotsblokken op wilt tillen? 

Het opgehoopte verdriet, de ultieme teleurstelling of gewoonweg het emo-tionele breekpunt. Het kan elke vorm aannemen. Slechte schoolprestaties, relatieproblemen, het overlijden van een naaste.. De lijst houdt niet op. Een wijsheid die ik heb opgedaan is het doorkrijgen van hoe de grens wordt over-schreden die je op dat zojuist genoemde breekpunt brengt. Zo is, uiteindelijk, veel te linken aan een teleurstelling. Had je die ene situatie niet zo verwacht? Had je gehoopt dat het anders zou lopen? Het is, in feite, precies zoals het heeft moeten zijn. Met verwachtingen en hoop legt de mens een dwaalspoor bij zich neer. Het mooiste scenario, de lelijkste scène. Het klinkt vaag, maar precies dat.

"Had het anders gedaan, je ziet mijn stand - punten zat

Beelden werden helder toen ik ongelukkig was

Heimwee naar die tijd, hoe gek het ook mag klinken

Vaarde op een vlot maar toch kon ik niet zinken"

'De waarheid is hard', zeggen ze. Cynisch, maar soms wel waar. Je had gewoon gehoopt dat het niet zó zou gaan. Juist dan gaat het zo. Dat miserabele gevoel dat je als individu in een hoekje gedrukt lijkt te worden. Die instorting. Jezelf overgeven aan je emoties. Het emotionele breekpunt. Een steekhoudend argument om in je verhaal te mengen als er een confrontatie volgt. Zo heb ik eens gelezen: "Het gaat niet om de lieve woorden die hij/zij zegt, maar om de tranen die hij/zij voor je laat vallen." Klinkt allemaal heel beeldend, maar dat is je reinste onzin als je het mij vraagt. Alsof tranen symbool staan voor verdriet. Een ieder mag bepalen hoe vatbaar hij/zij ervoor is. Natuurlijk is het soms ook wel lekker hoor, alles eruit janken. Voor mij ben je geen zacht gekookt ei als je als man zijnde huilt. Dames idemdito. Uit jezelf hoe je wilt en doe hoe je je voelt. Er zijn al genoeg acteurs en actrices op deze enorme aardkluit. Probeer door de tierlantijn heen te kijken. Als je toch eens zou zien hoeveel er anders loopt dan je had gehoopt, pffft...

Tranen in m'n ogen.

Glansrol

Glansrol

Draaiende wieltjes aan het mechanisme
Cirkelend om de boel op gang te krijgen
Aangestuurd door dit humanisme
Hebben wij de revolutie toegeëigend

Thans kan ik met bijl in de strijd mijn ei kwijt
Met voldoende afstand van patronen
Op de uitkijk voor spontaniteit
Zonder het enigszins te laten overstromen

Stromen, als het water dat vloeit in mijn wasbak
De zeepresten die langs mijn kaaklijnen dalen
Waarna de drang om te spreken slechts afzwakt
Buig ik de woordjes om tot compacte verhalen

Het verkondigen van een persoonlijk idealisme
Waar een ieder glansrijk in vrijheid bewegen kan
En niet door het systeem in cirkels wil zitten
Of strikt blijft hangen bij een stappenplan

De nodige isolatie bij modernisering
Lekkende kraakpanden en afgezette gebouwen
Niet met de vinger wijzen voor een samenzwering
Alleen jij kan jou bevrijden en ontvouwen

Shadazia

Op een onbekende weg, tegels hebben het patroon getekend. De strepen tussen de tegels, zijn het nou de randen of de scheidingslijnen? Of allebei tegelijk. De rand die het geheel aanduidt, of de scheidingslijn die een tussendimensionale locatie aangeeft. Hoe dan ook, het onkruid dat in volle bloei zijn gang gaat betekend nieuw leven. Zo snel als het er staat, wil ik het alweer elimineren. Ondermijn ik nu het proces van Moeder Natuur? Geen idee. 'k Zie een fraaie paardenbloem ernaast genesteld staan. Met haar massieve bloemsteel. Nog voor ik het weet is 'ie doorzeefd door de genadeloze beweging van mijn rechtervoet. Met het afgezonderde deel in mijn handen zorg ik voor een extra knak in de steel. De geleiachtige massa komt vrij. Handen vies. Fascinerend, maar toch geef ik geen ruk om bloemen.

Ben wel van kinds af aan een bewonderaar van zaadpluizen. Zonder oponthoud vervliegen de deeltjes door de lucht. 'k Hef mijn hoofd op. Probeer ze te volgen maar de wolken leiden me af. Het blijven zoeken naar vaste of vergelijkbare vormen, ik leef het. Wat zijn het er veel hè. De beweging ook, het kent geen rust. Terwijl er altijd wel andere wolken klaarstaan om het wolkendek aan te vullen. Welke meteoroloog komt vandaag de astronomische circulatie bepalen? Nah, voor mij zorgt het hemellichaam vandaag voor voldoende verlichting. Hier ben ik de onuitputtelijke bron van mijn eigen verlichting. En alle andere vermenigvuldigde versies van mij. Gedachtes, gevoelens en waarnemingen lijken op elke manier seperaat voort te leven. Gevangen in hetzelfde omhulsel. Ander deel van de geest hè.

Over geesten gesproken, zouden ze bestaan? Heb het gevoel dat er altijd een onverklaarde aanwezigheid is van.. iets. Iets zonder vaste vorm. Iets dat zich kan meebewegen met elke stap die je zet. Een toezichthouder op mijn daden. Of het een geest is weet ik niet, maar soms gebeuren dingen té precies, té 'zo-heeft-het-moeten-zijn' precies. En ik wil niets over toeval horen. Toeval bestaat niet. Da's een woord dat we bedachten voor gevallen waar we wel connecties zien, maar niet snappen. Verder ben ik ook niet religieus, dus een god is het ook niet. Het voelt ook niet alsof de aanwezigheid per direct alwetend is, of groots in waarde. Maar wel persoonlijk. Te persoonlijk. Van mijn nekwervels tot mijn staartbeen; met mijn rug tegen de eerste muur die ik tegenkom. Zolang er niemand achter me is, houd ík het toezicht. Toch ingesloten, welke kant moet ik kiezen? Links, rechts of rechtdoorzee? Noord, zuid of met de wind mee? Any-way. Precies dat. De capuchon op m'n kop vormt een ovaal beeld; een custom groothoeklens. Zonder correcties in de beeldvorming, ook met zoomen krijg ik geen heldere informatie die ik in mijn hoofd kan omzetten. Ergens sprong ik van realiteit naar een ander bewustzijnsniveau. 

Alles is hier schitterend. Vormen vervallen, kleuren betekenen. Ook het enige punt om objecten van elkaar te onderscheiden. Of organismen. Mijn snelheidssensor is kaduuk. Bewegingen zijn minder dynamisch, lokalisaties verliezen hun coördinaten. Beelden die op mijn netvlies gevormd zijn, worden uitgerekt. Van oorsprong tot nieuwe gedaantes. Het zou zowel evolutie als reductie kunnen zijn. Voorbeelden zijn niet te noemen, het is een universele waarneming. Mijn tijdsbesef is niet meer. Ach, tijd remt alleen maar af. Waar ik ben is tijd slechts gebundeld om een sturende functie aan te nemen. Het verleden zou me gemaakt hebben, de toekomst laat me dat uiten. In deze werkelijkheid hebben tijd en getallen geen waarde; de beweging is naar eigen aanzet. Mijn wil wordt niet per se nageleefd; ik ga daar waar ik voel dat ik moet zijn. En daar waar ik moet zijn...

Voor nu is dat de eeuwigheid. Geen momenten die me inhoudelijk niets te bieden hebben. Geen update van je hersenspinsels. Geen reeks foto's van je favoriete huisdier. Geen vraagstellingen waarbij er niet geluisterd wordt. Geen ruimte voor onzin. De rondjes die ik draai zijn heerlijk. Onbereikbaar voor iedereen. De inhoud van dit lichamelijke omhulsel wordt voortgeduwd door de bovennatuurlijke golven die de muziek me toezendt. Voetstappen volgen de kadans. Niets om me aan vast te houden, vrij om te bewegen.
Bewegen is leven. Dankbaar om het te kunnen. Chakra... Ik doe de vreugdedans des levens. Pirouette hier, silhouet daar. Als een schaduw meegetrokken. Weg van de waanzin. Nu middenin de waanzin die ikzelf gecreëerd heb. Ontzettend heerlijk. Precies zoals het heeft moeten zijn. 

Ver weg van hier, daar ben ik. 

Shadazia

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Al begonnen met aftellen? We staan immers op het punt om 2011 achter te laten en te starten met 2012. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Toch?

Dit is hét moment om terug te blikken op het afgelopen jaar. Wat ging er goed? Wat ging er minder goed? Wat was echt een toffe ervaring? Wat had er anders moeten gaan? Slechts vraagtekens die je bij jezelf gaat oproepen. Best iets om bij stil te staan. In een jaar dat 365 dagen telt is er toch best veel gebeurd. De één heeft wellicht zijn/haar passie ontdekt, de ander moet misschien een nieuwe gaan zoeken. De één heeft de ideale partner gevonden, de ander is nog steeds zoekende. De één heeft enorm veel toffe dingen kunnen doen, de ander heeft tegenslagen moeten verwerken. Enzovoorts. Heb je zelf kunnen bijdragen aan de gebeurtenissen? Was het voldoende? Laten we het hopen.
Wellicht is er hier en daar iets gebeurd waar je niet al te trots op bent. Naar mijn mening is spijt zinloos. Op een zekere leeftijd zou je toch moeten kunnen nadenken bij wat je doet, dus achteraf bedenken dat het desbetreffende niet is wat het had moeten zijn... Tja, gewoon niet. Wel kan je het onthouden, zodat je in het vervolg beter weet. Hier komen we gelijk op de algemeen bekende 'goede voornemens voor het nieuwe jaar'. Heb jij ze al voor jezelf opgesteld? Op persoonlijk vlak is dat voor mij het toeleven naar mijn mindstates. Niet teveel vasthouden aan hoge verwachtingen, dat is het voornamelijke ding. Daar is het af en toe nog misgegaan, dus daar wil ik aan werken in het nieuwe jaar. Ik denk dat je met soortgelijke aanpassingen al letterlijk meer en beter kunt chillen.
En van ontspanning is ook sprake. Ongetwijfeld je laatste energie van het jaar optimaal benutten. Hoe ceremonisch het ook mag zijn, uiteindelijk verandert er weinig. Een wederkerende mijlpaal, dat is het, met de bijbehorende ambiance. Zonder hoge verwachtingen te creëren hoop ik dat we met zijn allen er iets moois van kunnen maken in 2012.

Ik wens jullie allen het beste,

1N

Niet wetend waar we gaan

"Op aarde neergekwakt. 
Een nomaad met een paar kamelen als pakezels.
 Zo van 'zoon ga eens leven'. 
Maar wat doe ik hier eigenlijk?" 

Weet jij het? Juist, ik ook niet.

Bij het openen van je ogen worden allerlei mogelijkheden zichtbaar. Je hoeft de kansen alleen maar aan te grijpen. In principe dan. Niets is gegarandeerd. Al ben je vandaag een superster, morgen een grote verliezer. Het fundament dat je op hebt gebouwd, kan in een mum van tijd afbrokkelen. Heb je een back-up? Ben je alert genoeg geweest? Zoiets ga je je wel afvragen. Ik weet dat ik de nodige dingen gedaan heb en nog steeds doe. Vroeger was ik de man als ik een bal aan mijn voet had. *knippert met ogen* Nu ben ik de man als ik een degelijke opleiding volg. Enkele jaren later ben ik de man als ik als kostwinner door het leven ga. Misschien niet waar ik me nu mee bezig moet houden. Jong ben ik immers nog. 

Wat te doen, wat te doen? Tegenwoordig lijkt niemand dat nog te weten. Dan is dat ook niet voor iedereen interessant. De doordeweekse cyclus laten we lekker cirkelen. Weinig ruimte voor ontspanning, dus dat is de invulling van het weekend. Grenzen opzoeken, wat moves eruit knallen en op de zondag uitbrakken. In mijn omgeving, waarbij ik doel op de plaatselijke medemensen, vind ik dat nog niet eens zo sensationeel als zij beweren. Mijn vraag is: Hebben jullie nooit hobby's gehad? Beetje blijven hangen in die waan van zelfmedelijden als je avondjes niet naar wens verlopen. Hoi hoi, check jezelf. Alhoewel ik niet hoor te oordelen over hun invullingen van hun weekend. Maar als je die tijdlijn globaal doorneemt, zie je toch evenmin voortgang als ik? *knippert met ogen* Tijd vliegt voorbij voor het je lief is. "Onze normen zorgen dat we als een batterij leven. Wat kan het mij schelen. Zo denken wij de vaste lasten blijven, dus je moet van acht tot vijf zweten. Je pakt een klein beetje, hopen dat je lang genoeg leeft en als een oude lul van pensioen eet."

Maar je mag niet negatief zijn of desperaat...