Zakkie stront erbij?

"Pffft, heb echt een kutdag gehad. Werkelijk alles zat me tegen en ik ben er helemaal klaar mee. Met vandaag. Wat een kutdag." Dit, of iets wat er op lijkt, krijgt iedereen weleens te horen van een ander. Waarom? -Omdat men zijn leed, woede en frustratie graag verpakt in een zak stront van woorden. En die zak stront moet ook weer gestort worden. Op iemand die zich daarvoor blootstelt. "Wil je alsjeblieft even mijn zak stront over je heen laten komen", vroeg niemand. Jij, met je dichtsbijzijnde aanwezigheid, menselijk gedrag en overige levensverschijnselen, bent dan het perfecte aanspreekpunt. Je collega die een half uur later dan jij begint, komt net aanlopen.

"Maar echt hoor, die achterlijke baas van me... Hoe bedenkt hij al die kutklusjes toch?! En dan die spuuglelijke pantalon van 'm... En dat afgrijslijke overhemd... Shiiit. Met die ruitjes. Shiiit. En dat zie-me-gaan gezicht. Shiiit. Dat is dan toch gewoon helemaal..." -Hier probeer je de vierde 'shiiit' mentaal te verbieden- "... SHIIIT!" Helaas, The Force ain't with you. Ha! Star Wars, dat waren tijden. Toen Qui-gon het loodje legde, pffft. De intensiteit van dat moment... Ja, dat was het helemaal. "Hey, luister je wel?!" Geschrokken is je antwoord: "Huh, ja sorry." In je achterhoofd bedenk je smerige martelpraktijken maar het geklaag gaat verder.
"Dan nog te zwijgen over het waardeloze beleid op de zaak. Een klant van een collega stootte mijn cappuccino om en Victor riep dat ík die plakzooi maar moest opruimen. Da's toch godverdomme niet te filmen?!" "Zweeg je inderdaad maar", zegt een innerlijke stem. Gelukkig komt de ja-wat-vervelend-voor-je nog wel geloofdwaardig over. "Ja toch! Ik was dus net zo verbaasd als jij." "Maar ik ben helemaal niet..." "-WAT EEN KUTVENT! Laat-ie me ook nog overwerken omdat Anja met zwangerschapsverlof thuis zit sinds gisteren. Dat ze dat kind er eens wat sneller uit perst... Hoe moet ik al dit werk vóór de 22e nog afkrijgen? Kan niet!" "Ach ja, morgen weer een dag, toch? Kop op hey, dat lukt je wel." "Dat zei ik dus ook! Dat zei ik ook toen ik mijn jas pakte om weg te gaan. GAAT HET NA ZO'N KWARTIERTJE INEENS STORTREGENEN! EN IK WAS NOG NIET EENS IN DE BUURT VAN MIJN TREIN! HAAR ZEIKNAT, TAS NET ZO DOORWEEKT ALS MIJN TAMPON EN HUMEUR NAAR DE TERING! GODVERDOMME!" "Maar denk je dan niet dat áls je morgen..." "NEE! NIETS KAN ME NU NOG HELPEN, NIETS!" "Hmm, in dat gev..." "TOT MORGEN!"

Stroomkring

Stroomkring

Tijd vliegt als je favoriete superheld

Daad na daad, de status wordt gekroond
Wordt diezelfde held niets verteld

Blijft 'ie in zijn eentje op een eiland onbewoond

Hetgeen ik kroon of bewoon is gelijk aan

Herinneringen die tot op heden vonken

Toentertijd kwam er ook al water uit mijn kraan

Waar zowel jij als ik liters van hebben gedronken

Elke slok was een glimlach

Elke glimlach een hartslag

Bij elke hartslag hield ik m'n hart vast

En ging ik er af bij de verkeerde afslag

Ze zeggen; 'vele wegen leiden naar Rome'

Door dat te volgen bleek het steeds vaker te kloppen

Had het me anders voorgesteld, te veel aan het dagdromen

Onderweg komen we met verhalen op de proppen

Hoewel het ritme getemd is

En de verbinding verbroken

Is dank mijn bekentenis

Terug naar de kern, stroomkring gesloten

Hemelwater

De dagen die zichzelf opvolgen bieden ons weinig goeds deze zomer. Helemaal niets eigenlijk, behalve een stempel dat dit een duidelijk kut land is. Erg veel hebben we daar ook niet aan, maar we zullen het ermee moeten doen. Het lijkt wel alsof de weergoden daarboven ons iets willen vertellen. Misschien is het ook wel gewoon karma. Niets om uit te sluiten. 

Hoe dan ook; wat te doen? Normaliter zou menig mens eropuit gaan, maar met dit weer kan je ervan uit gaan dat niemand daarop vooruit gaat. Alleen maar verzuurde gelaatsuitdrukkingen. Terwijl er ook zoveel overblijft van de wereld. Voor mij biedt een regenbui de ruimte om tot mezelf te komen. De dynamiek van de mensheid wordt parallel gedempt met het geluid dat we gezamelijk produceren. Eventjes niets. Op momenten als deze kijk ik graag toe hoe de druppels het woord van de natuur voeren. Het tikkende geluid op mijn dak en de naaktslakken die binnen no-time over de hele tuin samenscholen. Fantastisch toch. Even stil staan bij de zegen dat ik elke dag comfortabel wakker kan worden met een dak boven mijn hoofd. Niet iedereen kan dat zeggen en daar ben ik me bewust van.
Anderzijds vind ik het -op zijn tijd- heerlijk om in de (stort)regen te zijn. Kan het plaatje op dat moment compleet maken. Natuurlijk zijn er de tijden dat ik er absoluut geen zin in heb. Geloof me, ik weet wat het inhoudt. In alle ver-bazing met slechts een zomerjas door de stortregen wandelen, of 17 kilometer fietsen waarbij het eind steeds maar niet in zicht komt. Allemaal zo gek niet als je in zo'n onzeker land leeft. Alsof het weer zich aanpast aan de bevolking. Ik kan me er ook niet eens druk om maken. Leun achterover. 
Aanschouw het hemelwater.

Met gemak over de drempel

Met gemak over de drempel

De hemel is beschilderd met een wolkendek

Vol van kleuren en abstracte vormen

En ik weet niet of het de zon betreft

Moge het de hele nacht zo blijven stormen

Wervelwind met bladeren door de lucht vliegend

Regendruppels die neerdalen op de voorruit

Mij als nakomeling in slaap wiegend

Er is sprake van kalmte maar ik hoor luid

Hoe plezier zijn stempel drukt

En nagalmt van de melodie van vriendschap

Dat de auto met gemak over de drempel wordt gedrukt

Geluk valt niet te serveren op een dienblad

Dit is wij, dit is nu en we belichamen eenzelfde

Organisme dat geen naam aan hoeft te nemen

Grenzeloos overstijgen we kaders of helften

En doorbreken we blokkades en problemen

Want wat ik weet kan geen geheim blijven

Dat we kunnen rijden, remmen, arriveren

Maar mocht subtiliteit ooit nog verstijven

Weet dat ik de band eeuwig zal waarderen

Tierlantijn

Ken je dat? Het moment dat je in tranen wilt uitbarsten maar het niet gebeurt? Dat je oogleden zo zwaar zijn dat ze willen rusten, maar dat de chaos in je hoofd het niet toelaat? Dat het net iets te zwaar wordt maar je toch nog de laatste rotsblokken op wilt tillen? 

Het opgehoopte verdriet, de ultieme teleurstelling of gewoonweg het emo-tionele breekpunt. Het kan elke vorm aannemen. Slechte schoolprestaties, relatieproblemen, het overlijden van een naaste.. De lijst houdt niet op. Een wijsheid die ik heb opgedaan is het doorkrijgen van hoe de grens wordt over-schreden die je op dat zojuist genoemde breekpunt brengt. Zo is, uiteindelijk, veel te linken aan een teleurstelling. Had je die ene situatie niet zo verwacht? Had je gehoopt dat het anders zou lopen? Het is, in feite, precies zoals het heeft moeten zijn. Met verwachtingen en hoop legt de mens een dwaalspoor bij zich neer. Het mooiste scenario, de lelijkste scène. Het klinkt vaag, maar precies dat.

"Had het anders gedaan, je ziet mijn stand - punten zat

Beelden werden helder toen ik ongelukkig was

Heimwee naar die tijd, hoe gek het ook mag klinken

Vaarde op een vlot maar toch kon ik niet zinken"

'De waarheid is hard', zeggen ze. Cynisch, maar soms wel waar. Je had gewoon gehoopt dat het niet zó zou gaan. Juist dan gaat het zo. Dat miserabele gevoel dat je als individu in een hoekje gedrukt lijkt te worden. Die instorting. Jezelf overgeven aan je emoties. Het emotionele breekpunt. Een steekhoudend argument om in je verhaal te mengen als er een confrontatie volgt. Zo heb ik eens gelezen: "Het gaat niet om de lieve woorden die hij/zij zegt, maar om de tranen die hij/zij voor je laat vallen." Klinkt allemaal heel beeldend, maar dat is je reinste onzin als je het mij vraagt. Alsof tranen symbool staan voor verdriet. Een ieder mag bepalen hoe vatbaar hij/zij ervoor is. Natuurlijk is het soms ook wel lekker hoor, alles eruit janken. Voor mij ben je geen zacht gekookt ei als je als man zijnde huilt. Dames idemdito. Uit jezelf hoe je wilt en doe hoe je je voelt. Er zijn al genoeg acteurs en actrices op deze enorme aardkluit. Probeer door de tierlantijn heen te kijken. Als je toch eens zou zien hoeveel er anders loopt dan je had gehoopt, pffft...

Tranen in m'n ogen.