HOME

Daar ben Nick weer. Ik heb mezelf de nodige tijd gegund om bij te komen van die verschrikkelijk lange reis. Eerlijk is eerlijk; het was intense shit. Maar dat was toen en dit is nu. Inmiddels heb ik mijn eerste schoolweken, verscheidene huisfeestjes en mijn eerste bezoekjes aan Walmart achter de rug. Lees snel verder.

Zoveel dingen die ik me afvroeg. Zoveel ideeën die vormgegeven werden door het kijken van nieuws, films en dergelijke, maar hoe zou Amerika nou echt zijn? Zoals altijd probeer ik vooral kritisch te blijven, niet toe te geven aan wat anderen zeggen en te luisteren naar mijn eigen waarnemingen. Het is in ieder geval allemaal heel wijds hier; alles wat je zou willen bezoeken ligt ver uit elkaar. Met mijn appartement in Campus Heights woon ik vrijwel in het midden van de totale campus, wat het doorschakelen tussen North Campus en South Campus vereenvoudigt. De Target is op vijf minuten lopen goed te bereiken. Handig, aangezien ik vaak niet doorreken, maar per dag beslis wat ik ga eten. Mijn eerste week moest en zou me leren hoe de Jack Daniels pulled beef smaakt. Geen grap, je ruikt en proeft de whiskey-saus meteen. Verder valt me op dat complete maaltijden hier voorverpakt verkocht worden. Per definitie niet zo vreemd, maar wel als je beseft dat het kopen en samenstellen van je favoriete groenten nog best een opgave kan zijn. Wat wel weer een leuke ontdekking is, is dat ze hier Yu-Gi-Oh kaarten verkopen. Deze gooi ik dan ook regelmatig in mijn mandje.

De wandelingen maken me blij. Flagstaff kent de schoonste lucht in de United States en de warme zon blijft me verbazen. Nog steeds maak ik onjuiste inschattingen over welke kleding ik moet dragen, maar dat is vooral te wijten aan de fors dalende temperatuur vanaf half 5 's middags. Overdag is lopen in een t-shirt hartstikke prima te doen, maar je naait jezelf door geen jas bij je te hebben. Interessante gewaarwording. Op maandag rol ik in mijn oriëntatieweek, wat vooral - en eigenlijk alleen - focust op het informatieve aspect van het wonen in Flagstaff en het kennismaken met alle andere uitwisselingsstudenten. Zo leer ik nieuwe mensen kennen uit Frankrijk, Engeland, Schotland, Bulgarije, Oostenrijk, Australië, China, Korea, Finland, en Phoenix. We doorlopen onze documentencheck op school. Enkele mensen inclusief ikzelf kwamen hijgend aanlopen. Valt toch niet mee, jezelf begeven op 7000 feet hoogte. Kiki stelde voor om samen te koken, wat mij weer toestond om mijn ouders te kunnen mededelen dat ik mezelf niet gelijk overgeef aan fastfood, maar witte rijst, kipfilet en een groentemix. Ze moeten wel trots zijn. Zo niet, dan ben ik het wel.

Dinsdag verzamelen alle uitwisselingsstudenten in het International Pavilion, omdat we samen met reguliere studenten op pad gaan naar smaakvolle eetgelegenheden in downtown Flagstaff. Alejandro is de vriendelijke Argentijn die ik volg naar Ewa’s. Dit is in dezelfde woorden een smaakvolle eetgelegenheid - een Thaïs restaurant welteverstaan. Ik bestel er een ijsthee en orange chicken; malse kip ondergedoopt in sinaasappelsaus. In deze vredige beweging kom ik mijn eerste week door en ervaar ik direct het eerste gevoel dat ik bij NAU had: dit zit wel goed. Anders dan wat ik van thuis gewend ben kenmerkt NAU zich niet als één groot schoolgebouw, maar als een echte campus. Dit houdt in dat je per les doorwandelt naar een ander gebouw. Ikzelf heb drie vakken in het Communication gebouw, een in Babbitt Academic Annex en een in Liberal Arts. De zondag gebruik ik om mezelf wegwijs te maken met deze gebouwen, welke gelukkig erg dichtbij elkaar liggen. Blij toe, want als je van het North Campus naar South Campus moet paraderen, kan je nog eens lang onderweg zijn. Tussen de lessen zitten steeds 20 minuten speling. Het is echter wel gebruikelijk om ietwat vóór het begin van de les plaats te nemen, want 5 minuten absentie is te laat, terwijl 10 minuten al volledig absent kan zijn. Met mijn zelfkennis koos ik er daarom ook voor om mijn lessen niet later dan 09:10 in te plannen. Nou heb ik wel driemaal per week dit tijdstip, maar er zijn ook genoeg studenten die nog eerder beginnen. 

De eerste week school is er een van wederom veel nieuwe invloeden. Ik voel me haast een eerstejaarsstudent, zo vreemd is elk gezicht, elk lokaal en elke sfeer. De vakken die ik volg zijn "Elements of Philosophy", "First Year Spanish", "Location Portraiture", "Advanced Video Journalism" en "News and Opinion". De filosofieklas wordt gegeven door Stephen Lenhart, een intrigerende docent met hangend blond haar langs zijn grote brilglazen. Toen hij me vroeg hoe mijn achternaam uitgesproken wordt, grapte ik dat hij het eens moest proberen. Hij lachtte. "Pishler", raadde hij, "is that from Germany?" "You can ignore the J in it and pronounce it as Piler", corrigeerde ik. Dit vak nam ik enigszins op de gok, maar ik voelde me gelijk op mijn plek. Dat geldt dubbel zo sterk in de Spaanse les van Noelia Rivera, een kleine maar vlugge vrouw die het leuk vindt dat ik dezelfde naam als haar zoon draag. Vanaf de eerste minuut gierde de drang om de taal te beheersen door mijn lichaam. De fotografieklas is er een die eigenlijk drie vakken voorvereist, maar mijn portfolio heeft me binnen weten te lozen. Daarom schud ik de hand van Eric O’Connell om hem persoonlijk te bedanken. Het binnenlopen van de videojournalisme klas was een verrassing; er waren namelijk maar twee andere studenten. Later zijn dit er gelukkig zeven. Hier gaan we allemaal focussen op onze eigen documentaire. Sinds ik erover fantaseer om hier veel meer mee bezig te zijn, ben ik razend enthousiast. Rachel Tso, de docente, vertelt me emotionele verhalen waarbij ze zelfs tranen vast moet houden. Dat, in samenhang met haar ongebroken, hartelijke glimlach en ambitieuze houding, leert mij dat dit misschien wel de meest bijzondere klas gaat worden. News and Opinion is het vak waarin ik zal gaan schrijven voor The Lumberjack, het identificerende tijdschrift van NAU. Ik heb er zo’n enorme zin in!

Dat heb ik ook in de schooltrip naar de Grand Canyon. Totdat er plotseling gemaild wordt dat deze tóch niet doorgaat, wegens barre weersomstandigheden. Vreemd is het wel dat het niet verzet wordt, maar compleet geannuleerd. Hmpf. Dan maar een andere keer. Samen met een groep mensen besluiten we om de volgende week naar Sedona te gaan. Op donderdag en zaterdag vinden er basketbalwedstrijden plaats van NAU’s team. Door deze bij te wonen en in te checken via de NAU Loyalty app, kun je per keer 3 punten sparen. Met deze punten kun je merchandise kopen. De NAU sjaal is waar ik voor spaar. Helaas weet NAU niet te winnen, maar dat mag de sfeer niet drukken. Bij elke wedstrijd geven ze ook gratis goodies weg, zoals een viltje, bandana en bierkoeler.

Het weekend gebruik ik om uit te gaan bij Monsoon en Collins. Eerstgenoemde biedt een supertoffe dubstep/hiphopavond. Collins laat vooral leipe grieten zien die bij gebrek aan mannelijke danspartner maar tegen elkaar oprijden. Misschien zijn Nederlanders wat nonchalanter of voorzichtiger in het uitgaan, maar ook Kiki lacht hoe opmerkelijk ze het vindt. In de wandelroute naar huis worden we ingehaald door een dronken knaap die toch iets te veel op heeft en zich meerdere malen laat vallen in de ijskoude sneeuw. Oke, misschien is niet álles anders dan in Nederland.

In de tweede week raak ik vooral wat meer gewend aan de Yellow Bike, de fiets die NAU gratis (steeds voor een week) aanbiedt aan haar studenten. Niet alleen voel ik me er een beetje meer thuis door, het brengt me ook veel sneller van A naar B. Tenzij er sneeuw ligt. Dan kies ik er nog weleens voor om veilig te lopen. Door het snelle verloop van alleen maar positieve gevoelens, gaat de tijd hard. Het is zaterdag, wat betekent dat we eindelijk naar Sedona gaan! Hannah heeft een eigen auto, Kelsey huurt er een. Overenthousiast huur ik van tevoren een telezoomlens, pak mijn uitrusting in en stap ik in bij Kelsey. Na enig geklooi om muziek in de auto gefixt te krijgen, beginnen we aan ons eerste gezamenlijke avontuur. In een klein uur bereiken we het glorieuze en warme rotslandschap, wat ook wel bekend staat als de Red Canyon. Niet wetend aan wat voor hike ik begin krijg ik al lichte spijt voor het dragen van een spijkerbroek. Flagstaff ligt op 7000 feet hoogte, Sedona op 1000 feet. Het is er veel warmer en droger dan waar ik net twee weken voor geacclimatiseerd heb. Omdat ik aardig wat gewicht aan cameraspullen meezeul ervaar ik de looptocht als een flinke oefening. Maar wanneer we aankomen bij Devil’s Bridge, besef ik me dat het het allemaal volledig waard is. Wat een ongelooflijk uitzicht. 

America, Here I Come

Het was 30 maart in het hectische 2017. Mijn bovenkamer draaide overuren om de te herkansen vakken enigszins bij te houden, samen met de andere vakken die het normale programma aanhielden. Soort van alles tegelijk doen. Ook mijn buitenschoolse ambities. Ik wierp om het kwartier een blik op mijn mailbox, omdat ik had vernomen dat medestudenten te horen hadden gekregen dat zij verkozen waren om op Exchange - een uitwisselingsprogramma - te mogen gaan. "Zie je wel", zei een stem in mijn hoofd, "zij wèl en ik niet. Maar ik wil het zo graag. Beter mailen ze mij. Iemand. Ik wil het ook." Enkele kwartiertjes later in de namiddag kreeg ik dan ook mijn e-mail, welke meldde: 

En daar begon het.

Maanden vlogen voorbij, waarin ik nog niet echt realiseerde dat het toch echt zou gaan gebeuren. Een jongensdroom wordt werkelijkheid: ik ga in Amerika wonen! Omdat de Amerikaanse semesters eerder beginnen, moest ik terugrekenen met mijn 20 weken stage, die ervoor zouden plaatsvinden. Na een bescheiden vakantie startte ik op 31 juli met mijn stage in Breda. Op 15 december liep deze ten einde, waardoor ik drie weken vakantie had om me mentaal voor te bereiden. Echter heb ik het merendeel daarvan gebruikt om mijn stageverslag succesvol af te ronden. Nog voor Kerst kwam ik thuis van een lange werkdag. Ik vond het vreemd dat alle lichten uit leken te zijn; thuis brandt er altijd licht? Zodra ik een stap zette in de woonkamer luidde een groep stemmen die 'surprise' riep. Wat een aandoenlijke verrassing! Dat heeft mijn vriendin perfect geregeld, ook al deden de confetti-staven het niet direct. "Zo moeten vrouwen zich voelen bij babyshowers", merkte ik op. Gelukkig had ik ook de feestdagen nog om extra te genieten van de aanwezigheid van mijn geliefden.

Maar dan is het 5 januari. In flitsen schieten me dingen te binnen die ik nog even moet regelen, in mijn koffer moet stoppen of uitprinten. Het gaat in een onaangename haast, zoals je gewend bent van vakanties. Alleen is dit even iets anders. Hoe krijg ik een half jaar bagage beperkt tot 23 kilo? Gewoon niet, ondervind ik. Met een half knoflookbroodje en veel enthousiasme begin ik mijn reis door Schiphol te naderen om 07:15 uur 's ochtends. Aangekomen bij de check-in balie tref ik Kiki, mijn mede-NHTV studente en reiziger. Ze helpt me mijn boarding passes te printen en samen bewegen we naar de rij. Na liefdevolle knuffels en ontelbare uitzwaai-momenten met onze families gaan we samen op weg.

Ik had de mazzel dat ik een kekke stempel kreeg bij de Nederlandse douane. Ook al staat er Amsterdam op, het voelt toch fancy. Mijn honger begon in te kicken, dus ik kocht een hamkaas-ciabatta en ijsthee. Na een kort rondje langs de winkeltjes besefte ik me dat ik €16,- te duur vond voor een nekkussen, welke ik in alle haast thuis vergeten ben. Fuck it. Het is maar een vliegreis. Van 18 uur. Moedig vervolgde ik mijn pad, om mijn vlucht van 10:15 uur te halen. Wanneer ik me begin te settelen in stoel 40E, vind ik een verdwaald nekkussen. Niemand om me heen leek 'm te missen. Dus ik nam de vrijheid om hem deze vliegreis te lenen. Of iets langer. Moet je niet doorvertellen, hoor.

Na een vlucht van 10 uur zetten we voet in Houston, Texas. Er is een flink aantal mensen dat in rijen aansluit om door de paspoortcontrole te gaan. Nederland ging gelukkig goed; ik hoopte op een even rooskleurig verloop in Amerika. Uit mijn zorgvuldig ingedeelde documentenmap haalde ik mijn paspoort en DS-2019 formulier. De knaap achter de balie glimlachte en liet me doorlopen. Het verder vrij verlaten vliegveld is immens groot, en kent een kunstzinnige wijnconstructie die me gelijk opvalt. Na een ruime drie uur raakten we in contact met een Amerikaan die in zijn vrije tijd op herten jaagt. Hij vertelt ons dat hij in het koude Flagstaff weleens een bobcat - ofwel een lynx - heeft gezien. Hij zou een vlucht gemist hebben, en deze kans nemen om alsnog naar Phoenix te vliegen. Glimlachend wensen we elkaar een goede vlucht. In het vliegtuig valt op dat de stewardessen totaal anders gekleed zijn dan die van de vorige vlucht, terwijl ze beide United Airlines representeren. Aan het enthousiasme van de fanatiek opgedofte jongedames kan het niet liggen. Ze beschikken elk over zo’n angstaanjagende plastic glimlach, welke ik herken in het gelaat van horrorpop Chucky. Wat wel nog meer aandacht trekt, is de keffende chihuahua die de decadente mevrouw voor mij op haar schoot balanceert. Ach, die laatste drie uur zijn toch zo voorbij.

Met mijn telefoon leg ik de avondlichten van Phoenix vast op het moment dat we de daling inzetten. Met maar 1,5 uur slaap verdeeld over de hele vlucht (inclusief nachtrust voor vertrek) kom ik dan eindelijk aan op Phoenix Sky Harbor. We plegen een belletje naar het Hampton Inn Phoenix Airport North, waar we vooraf een overnachting geboekt hadden. In een kwartier verscheen er een wit busje, die ons keurig naar het hotel bracht. De niet zo spraakzame medewerker vroeg voordat ik naar binnen ging: "Are those Timberlands? Those are hard." Ik gniffel. Real recognize real. Aan de balie staat een jongedame die ons de sleutels van de kamer geeft. In het korte tijdsbestek leren we dat ze moeder is van vier kinderen, binnenkort zónder hen maar mèt hubby op vakantie gaat naar Californië en ook nog eens naar Nederland zou willen. Terwijl Kiki incapabel was om haar achternaam te spellen dacht ook mijn hoofd 'ik wil gewoon naar bed.'

Volgende ochtend kost het enige moeite om de queen-size bedden achter te laten, maar we vervolgen onze weg met de Arizona Shuttle. In drie uur zou gastvrouw en chauffeuse Nina ons naar Flagstaff rijden. In een tussenstop nuttig ik een Meatball Marinara broodje van de Subway (die je niet in Nederland kan krijgen) en neem ik van een lokaal omaatje aan dat er talloze interessante bezienswaardigheden zijn, zoals de oude kopermijnen. Om half 4 bereiken we de campus. Ik ben op slag verliefd op de prachtige, schone omgeving. Kiki lijkt dat ook. Nina pakt Kiki’s koffer uit de bus en hijgt lachend: "Damn, you keep a dead body in there?" "I got it", zeg ik, als ik mijn eigen koffer pak. Ondanks dat ik de nodige rondjes in Google Street View heb gelopen, weet ik het allemaal even niet meer. "Could you drop us off at the University Union building? We are scheduled to pick up our JacksCard at 4." De JacksCard is de ID-kaart voor studenten. Tot onze grote verbazing blijkt dit gebouw, en daarmee vele andere, gesloten. Oke, het is dan wel weekend, maar ik was geïnformeerd dat het allemaal wel zou kunnen omdat men rekening zou houden met de vroege aankomst van internationale studenten. Met het zweet op mijn rug steunen Kiki en ik door naar McKay Village, welke ook gesloten is. Gelukkig opent het om 16:00 uur, dus we hoefden nog maar tien minuutjes te wachten. Een NAU medewerker opent de deur voor ons, overhandigt ons wat welkomstpapieren en de sleutels van onze dorms.

Er zou iets aan de hand zijn met mijn voordeur, dus een assistent loopt mee om me binnen te krijgen en later zou ik de sleutel alsnog krijgen. Hier maken ze geen grappen; later op de dag wordt het slot in zijn totaliteit vernieuwd en krijgt ook mijn huisgenoot Roman een nieuwe. Hij is 18 jaar, Russisch en vooral een kalme verschijning. Ik schud zijn hand, waarna hij gelijk voorstelt om iets te doen. Ik vertel hem dat ik liever even bijkom en loop mijn kamer in. Onlangs heb ik flink zitten doorhameren dat ik een single room wilde en bereid was om daarvoor meer te betalen. Blij toe; een shared room bevat twee stapelbedden die letterlijk een meter tussenruimte hebben. Voor een half jaar wil ik op zijn minst een beetje privacy. We hebben nog een andere huisgenoot, Jaehong, maar hij is momenteel in Korea. We hebben een keuken met vaatwasser, magentron en oven, een flinke koelkast en genoeg kastjes. Het knusse appartement heeft vloerbedekking, prima verwarming en door Jaehong een flinke tv. First things first: samen met Kiki en Roman ga ik naar de Target, de grootste supermarkt die ik in mijn leven heb gezien (tot ik later Walmart bezoek). Ze verkopen er eten, wasmiddelen en beddengoed, maar ook kleding, speelgoed en elektronica. Ik was bang om vooral een flink bedrag te moeten lappen voor een kussen, deken en hoeslaken, maar bij elkaar kostte het me slechts $40. Zorgvuldig stel ik wat boodschappen samen, loop ik terug naar huis en vind zelfs nog de motivatie om mijn koffer uit te pakken en alles een plekje te geven.

Zo. En nu slapen.

Upgrade

Ik ben een fanatieke liefhebber van Back to the Future. De dynamische tijdreis van Marty McFly en Emmett "Doc" Brown onder de schuifdeuren van een DeLorean. De kwetsbaarheden van het verleden tegemoet lopen. De opgroeifase van je voorouders bijwonen. Duiken naar de tijdlijn die de hedendaagse gecreëerd heeft. In contrast met de vlotte toekomst waarin men voortleeft in haast, stress en mobiliteit. De nog onbekende tijdlijn.

Het mooie van alles is dat we het sowieso tot dusver overleefd hebben. Ons egoïstische bestaan heeft een logica ontwikkeld waar we gezamelijk naar buigen; daarmee brachten we oorlogen, xenofobie en andere narigheden teweeg. Maar goed, we zijn er nog. Dat gegeven duidt heden ten dage nog de generatiekloof aan en dat is mooi; zo kunnen we van elkaar leren. Mijn grootouders heb ik nooit gekend, maar ik had dolgraag wat woordwisselingen met ze gehad om me te begeven in een vroeger stadium van onze logica. Enfin: hun keuzes hebben deuren voor ons geopend en het is menselijk om daar dankbaar voor te zijn. Samurai buiging.

Maar de wielen van de bus gaan rond en rond. We moeten door. Zo ook de laatste overlevers van de oudere generatie. Leeftijdsklasse 60+, rijk aan levenservaring en hopelijk met nog een flinke adem levenslust. Dat wens ik ze in ieder geval toe in deze barre tijden. Je kan wel een fundamenteel onderkomen gebouwd hebben, maar dat wilt niet zeggen dat de bouwstenen niet weggebeiteld kunnen worden. En dat zullen ze proberen. Niet zij, maar ze.

Blijven lachen. Dat is wat de volksmond graag uitkraamt. En wat media platfora proberen uit te stralen, hoewel de geloofwaardigheid daarvan duidelijk afneemt. Media is daarbij een digitale bron van je dagelijkse dosis nieuws, communicatie en entertainment. Aan de voet van die evolutie heeft men zich vast afgevraagd wat voor gedaante het succes zou aannemen, althans dat insinueer ik. Wisten zij veel dat het een zombie apocalypse zou creëren waarin mensen afstand nemen van sociale omgang om op social media semi-sociaal over willen doen komen. Een groep mensen is pas officieel een groep als iedereen in een Facebook-post te taggen is, een felicitatie wordt slechts gegeven als de verjaardag tussen de notificaties verschijnt en je bent pas echt op vakantie als je zichtbaar online bent ingecheckt.

Lastig voor zij die minder behendig zijn in de uitvoering van deze taken. Lastig voor mensen die niet weten wat een 'Whatsappje' of 'Retweet' zijn. Het dubieuze punt van dit gegeven is dat het wel verlangd wordt, want men moet natuurlijk wel meegroeien. Eigenlijk kun je het een beetje zien als het carrièverloop van een bouwvakker. Hoewel de zaken jarenlang gesmeerd lopen door een hoog doorzettingsvermogen, geraakt het lichaam van de gemiddelde bouwvakker versleten. Hierdoor kunnen ze niet meer naar wens functioneren en rollen ze in een benarde positie. Het betreurenswaardige filtraat van onze zelfconsumptie. 

Hen wil ik een hart onder de riem steken.

Voor hun betekent de moderne revolutie afstand doen van brieven schrijven, typmachines en bus- en treinkaartjes kopen en laten stempelen. Die hebben zich ingeruild voor e-mailtjes sturen, high-tech touch screens en een digitaal oplaadbare chipkaart. Het heeft niet eens zo veel tijd gevraagd; slechts de bijzondere drang om steeds maar te vernieuwen. Natuurlijk, het is voortgekomen uit de moeite en discipline van onze voorgangers, maar groeien we hun niet voorbij? Wij konden uitgroeien door hen, maar hoe zit dat in hun beleving? Door onze sappige impulsiviteit segregeren we die gemeenschap van ons vlugge bestaan. Alsof we willen dat ze afhankelijk worden van onze hulp en zelf niet meer hoeven na te denken. Een tamelijk nonchalante ontwikkeling, lijkt me. 

Daar waar mogelijk probeer ik onze voorgangers te helpen; kennis vertalen in aap-noot-mies taal. Uitleggen dat een document kopiëren niet meer nodig is omdat je met twee knoppen een screenshot maakt. Uitleggen dat belangrijke bestanden niet verwijderd zijn maar zich ergens in de iCloud begeven. Dat soort dingen. Voor de een is het meegroeien een kwestie van gewenning, voor een ander nog een behoorlijke opgave waar gebruiksvriendelijkheid niet de ondertoon voert. 

Laten we daar vooral wat vaker bij stil staan om zo onze voorgangers te ondersteunen. We willen toch dat zij ook upgraden?

Perspectief

"Op je 17e nog te jong en onbezonnen om een biertje te drinken, maar wel oud genoeg om je hele studie bij elkaar te lenen." 

De uitspraak van het jaar. Misschien wel de uitspraak van de eeuw. In ieder geval een nieuwe mijlpaal voor de nieuwe generatie. We bevinden ons middenin een serieuze crisis waarbij mensen met meer dan 30 dienstjaren ervaring zonder pardon weggejorist worden. Jij voelde je misschien wel op je plek daar en had het gevoel dat je er thuis hoorde, vanuit bedrijfsperspectief ben je slechts een nummertje. En nummertjes worden op- en afgeschreven. In meerderheid betekent dat een leegstaande winkel. Nu volgt het mooie: gemak dient de mens, dus kiezen we voor snelle en doeltreffende automatisering, waardoor de gemakzuchtige mens vervangen wordt. Makkelijk zat toch? Echter, omdat je adviserende winkelmedewerkers nog net niet kunt vervangen, blijft de leegstaande winkel... leeg en onbezocht; dus failliet. Aaaaaaand it's gone. 

Aangezien deze nare gang van zaken sterk heerst in ons kikkerlandje is het nieuwe uitgangspunt: stay in school! Werken kan altijd nog. Zorg dat je dat papiertje in handen krijgt en ga verder voor de volgende. Breaking news: banen liggen niet voor het oprapen. Ik weet niet in hoeverre je gemotiveerd kan blijven lachen, maar solliciteren zul je moeten blijven doen. Helaas acht menig bedrijf je incapabel voor een specifieke functie. Afgeschreven. Je mag blij zijn als je iets vindt waarmee je brood op de plank verdient en daarnaast nog afwasmiddel, twee tubes tandpasta, een kratje bier en een tros bananen. 

Enfin, dat geldt voor de volgende generatie. Daaronder kun je [uitzonderingen daar gelaten] uitpuffende, vastgeroeste veertig- en vijftigplussers verstaan die langzaamaan toegeven dat vroeger alles beter was. Sommige van hen kunnen dat verdriet nog nuanceren door een Miles Davis LP'tje te draaien met een flesje Glenfiddich 12. Anderen komen in de krant wegens criminele wandaden. Verschil moet er zijn. Deze generatie, wat zou moeten bestaan uit frisse twintigers die vol levensenergie zitten, behaalt een MBO of HBO diploma en baant een uitweg door actief te zijn in een functie die weinig tot geen aansluiting heeft op hun sector. Beter dan naar het plafond staren natuurlijk. Onder de stoflaag van het angstige hersenstelsel bevindt zich de absolute parel van het individu: de ambitie om een taak uit te voeren waar men gelukkig van wordt en tegelijk financieel uitzicht bij heeft. Dat doel blijkt vaak nog onbehaald. Een enkeling begint een eigen bedrijf dat geen stand weet te houden over meer dan vijf jaar, terwijl een ander nog bewegingloos op de bank zit en bedenkt wat hij/zij nou eigenlijk wilt. 

Je kunt er vanalles van maken. Toch is het moderne slavernij. Zonder opgebouwd fundament beginnen met een schuld. Of je er met lage maandkosten makkelijk doorheen komt of niet, is nog niet eens relevant. Het principe dat je je leven begint met rode cijfertjes. Het feit dat er geen huis aan je verkocht wordt totdat je die cijfers hebt rechtgezet. Het gevoel dat je met een bal aan je voet geketend zal voortbewegen voor een onbepaalde tijd. Het idee dat dit het idealisme is van de huidige regering. Wat mij betreft een beangstigend vooruitzicht. Als je het al een vooruitzicht kan noemen. Maar goed. We zullen er genoegen mee moeten nemen en doen wat we kunnen. Probeer niet te vergeten wat echt belangrijk is: vriendschap, liefde, zelfontplooiing en geluk. Geloof, durf te dromen. En onthoud: ik ben bij je.

Hartelijk bedankt.

2014. Het nieuwe jaar. Ik hoopte voor het begin ervan deze tekst voor te kunnen dragen aan iedereen die ik dankbaar ben. Want ik ben dankbaar voor veel dingen. Dit is me niet gelukt vanwege bepaalde druk omtrent school en andere zaken. Nu, een maand later op de 31e, is het alsnog zo ver. Dus. Bedankt allemaal.

-

Mam, pap en zuslief... Bedankt voor de onvoorwaardelijke liefde. Bedankt voor jarenlange steun en warmte. Ik weet dat ik door jullie, en echt alleen door jullie, ben grootgebracht en geliefd als geen ander. Er is ruimte geweest om te kunnen ontplooien tot wie ik nu ben geworden. Wie dat is weet ik niet precies, maar enkele karaktereigenschappen zijn me duidelijk geworden. De kennis die ik van jullie heb vergaard heeft me wijze dingen geleerd die ik nodig heb in het alledaagse leven. Dank daarvoor. En dank voor alle keren dat mijn lunchpakketten en halveliterflessen voor een dagje Efteling door jullie gedragen werd. Ik houd van jullie.

Steph, vrouwlief. We zijn nu alweer een tijdje samen en dat de tijd vliegt, verbaasd ons allebei waarschijnlijk even veel. Maar ik ben er blij om. Blij dat onze wegen elkaar gekruist hebben, hoe onlogisch dat ook gebeurde. Je bent de mooiste dame die ik aan mijn zijde mag hebben, en ik loop trots over straat om dat aan de wereld duidelijk te maken. Je bent precies wat ik zoek in een vrouw, van top tot teen. Als ik jouw stralende lach voor me zie, weet ik dat ik alles aankan en niet alleen sta. Ik houd zielsveel van je, mi dushi.

Ronnie en Virginia, jullie zijn de liefste en tofste schoonouders die ik me kan wensen. We hebben samen al tig leuke dingen samen gedaan, en er komen nog eens tig leuke dingen aan. En ook komt er ooit de dag dat ik net zo vloeiend Papiamento spreek, hehe. Nee, ik fantaseer maar wat. Laten we in ieder geval met zijn allen gewoon wat kokosblokjes eten. Ik hoop dat ik een goede 'schoonzoon' voor jullie ben. Ik weet niet hoe duidelijk mijn dankbaarheid blijkt, maar met deze tekst wil ik dat wel aanduiden. Bedankt voor alle ervaringen, tripjes, wijsheid, warmte, liefde en toeverlaat.

Carolina, Jonathan, Michalyne, Merita en Benkie. Bedankt voor de warme kennismaking en hartelijkheid. Bedankt voor de betrokkenheid die sterk voelbaar is. Gelijk dat familiegevoel, dat is heerlijk. En altijd de mogelijkheid om even langs te komen. Drankje erbij. Haha, thanks. Echt enorm bedankt!

Manon, Joyce, Niels, Peter en Anita. Ik noem jullie in één adem. Al snel leerden we elkaar kennen en dat verliep goed. Jullie zijn naar mijn mening precies wat je onder 'geweldige Brabanders' kan verstaan. Jullie hebben allemaal een prachtig gevoel voor humor en stuk voor stuk brengen jullie me aan het lachen. Wat daarbij komt is dat ik me ook erg betrokken voel, en dat waardeer ik heel erg. Zo gingen we met zijn allen naar de Huttenkuttenvreugde en dat vond ik zo'n super tof Nederlands uitje. Op naar een volgend avontuur. Meej een pilske in d'n hand.

'Sup Bro-J! Mijn broeder, mijn lotgenoot. Over ons kan je een boek schrijven, for real. Kijk hoeveel jaar we al samen rollen. Kijk waar we samen doorheen gereisd zijn. Check die groei. We zijn allebei groter en ik ben wijs genoeg om te beseffen wat ik aan je heb. Zonder jou geen mij. Wij zijn FP. Wij zijn één. Alle foto's, alle video's... Hoe ga ik die shit ooit in een geheel krijgen? Haha. Echt, ik koester het. Wat wij samen hebben gaat verder dan elke andere vriendschap. Dat valt niet uit te leggen, en ik ga het niet eens proberen. Je weet hoe het in elkaar steekt. Jij bent Blue-Eyes White Dragon, ik Ultimate Insect Lv 7. We rollen samen tot de dood.

Esmeralda, ook enorm bedankt voor de enorme hoeveelheid liefde en toeverlaat. Mijn soort van tweede moeder, die zo prachtig kan analyseren. Altijd welkom, en altijd in voor een praatje. Ik zie je op je feestje!

D-Bro, Lil-Bra... FP hè, jullie weten. Dyl, jij bent zon guy die iedereen in zijn leven nodig heeft. Iemand die je dag goed maakt. Iemand die zelf eigenlijk genoeg aan zijn hoofd heeft, maar het tegenovergestelde naar buiten draagt. Zonneschijn na de regenbui. Jij bent dat. Mijn broer.
En San, mijn kleine broertje. Nu niet eens klein meer, haha. We hebben FP in ons hart gedragen en dat doen we nog steeds. Ik spreek en zie je minder dan voorheen, maar ik bouw nog elke dag op je energie. En die pasar malam in Agga was gek, yo! Ik ben alleen mijn mes kwijt. Dus het moet een keer opnieuw. Dan weet je dat alvast. Slurpen we er een beetje cendol op, komt goed. Liefde, bro.

Thomas, broeder. Wat wij hebben is ongekend. Het begon heel oppervlakkig met Definitie van Dopeheid, als neutrale festivalgangers. Het groeide uit tot iets wat ik niet verwacht had; en da's maar goed ook. Door diep en lang met elkaar te communiceren bleken onze raakvlakken steeds meer op hetzelfde pad uit te monden. Samen zijn we wijzer, rustiger en relativerend geworden. We hebben bepaalde ongewenste karaktereigenschappen uit weten te schakelen om betere mensen te worden. Zonder jou was dat me niet gelukt. Daarvoor ben ik je dankbaar. En ook bedank ik je voor de steun en toeverlaat; jij geeft 'één liefde' een nieuwe betekenis. Als ik ooit de controle over mezelf verlies, heb ik slechts een conversatie met jou nodig. Woorden kunnen helen en vooral verhelderen. Pffft, ik zou zo een blog over je kunnen schrijven. Maar dat stel ik uit; er liggen namelijk nog wat avonturen voor je voeten. Jij bent dat type persoon dat iedereen op de wereld nodig heeft. Je komt er wel. En je zult een prachtig leven leiden. Broer, ik houd van je. Liefde!

Joris, Albert en Niels. Wij vormden JANN. De dopest middelbare schooltijd die je kan hebben. Maar echt. Weten jullie nog hoe dat ging? Elke pauze naar de gele trappen sneaken om daar de schoolspeakers vol te proppen met onze boterhammen met aardbeienjam, hagelslag, appelstroop, kaas, smeerkaas, Smac en salami. Totdat we ontdekt werden en een vierkant rooster kregen. En ik moest die eerste dag naar gitaarles, waardoor ik die rotzooi niet eens hoefde op te ruimen. Ja, mooie tijd was dat.
Joris, onze chillings bij de Montesory en op het dak van de V&D waren de shit; ze geven me zo'n jeugd 'memory flash' als ik eraan terug denk. En onze eerste Bacardi Breezers bij Bob drinken. Of ja, soort van. Ik spreek en zie je niet vaak meer, maar wanneer jij er klaar voor bent, halen we dat in.
Yo Albert, jij bent ook zo'n toffe guy. Op de allereerste schooldag in de eerste klas kwam ik je tegen. Ik had mezelf nog maar half aan je voorgesteld of je vertelde me dat je met je broertje een crême-bom gemaakt had. Hoe master is dat. En dat moment dat je even lekker bezig dacht te zijn bij Techniek en toen 'Cutis' in plaats van 'Curtis' in je houtje sneed. Enkele dagen later ging je zelfs de huid van je vingers even bijschaven aan de schuurmachine. Gekke Iraki.
En Niels, onze historie gaat nog meer jaren terug. "Allah is geboren, hallelujah, allo!" Ik hoef niet meer te zeggen. Wij waren ook altijd fanatiekelingen als het om voetbal ging. We gingen elke maandag langer door bij de gymlessen, Nederlands was toch minder interessant. Altijd die Thomas die met zijn lange armen de bal voor onze voeten weg graaide. Wat een vent. Maar we moeten weer eens een balletje trappen, is leuk. Thanks guys, voor al die toffe jaren.

Alex, je mag niet ontbreken. Onze vriendschap is inmiddels niet meer, maar ik vond het wel een toffe tijd. Ik herinner me nog dat ik met jou en je ouders naar De Kuijp ging om Oud Feyenoord tegen Atletico Ananas te zien spelen. Mooi was dat. En dat we onze zakken mochten vullen bij de Van Melle fabriek. En de onophoudelijke Yu-Gi-Oh battles. Yes yes. Doe je ouders de groeten van me. Je moeder heeft me geleerd wat een broodje bapao is en daar ben ik heel blij mee. Ik vond het maar luxe, haha. Ook je vader zie ik nog weleens lopen met de hond, en dan spreek ik hem eventjes. Goede herinneringen, ik koester ze.

Dylan, ook onze vriendschap is niet meer. Een ieder gaat zijn eigen weg. Maar de jaren die we samen hadden, waren mooie tijden. We voelden ons altijd onbegrepen samen, dat was cool. En ik poetste je schoenen toen er kots overheen ging. Da's toch vriendschap of wat, haha. Doe je ouders en broertje de groeten, ik voelde me altijd zo'n aangesloten gezinslid daar. Blessings.

Bo, wij zijn ook mafkezen bij elkaar. Ik heb nooit zien aankomen dat wij met elkaar zouden omgaan, maar ik ben d'r mad blij mee. Uiteindelijk was jij één van de weinige die me begreep tijdens een belangrijke periode in mijn leven. Feit blijft dat we elkaar daarna veel te weinig hebben gezien, maar daar werken we inmiddels al wel aan. En dat geluidsfragmentje van de derde klas die je laatst naar me stuurde, gruwelijk! Of die dag dat we gingen zwemmen met zijn allen. Door jou kon ik niet slapen hè, schurk. Die dag/nacht blijft me altijd bij haha. Verder moet je weten dat ik je individuele kracht bewonder. Je bent een sterke chick geworden en dat is goed om te zien. Jij groeit aanzienlijk. Evenals je mening die je nooit onder tafels of krukken stopt. Zo... zo Kotisch. Ik heb je lief, Bo.

Christina! Damn, wij hebben elkaar ook al even niet meer gesproken. Al gaat dat al jaren zo, hehe. No spang, ik weet dat we altijd down zijn met elkaar. Ik vergeet je blik bij de botsauto's op de kermis nooit. En kijk wat eruit groeide. Er zijn veel dingen gebeurd bij ons allebei, en altijd kunnen we dat uitspreken naar elkaar. Dank daarvoor. Ik heb onze foto's nog tussen mijn documenten staan. Die tijd is de shit. Ik geef om je!

Maaike, Milky, Entirelynails. Jij bent ook echt master. Mad onlogisch hoe we elkaar ontmoet hebben, en ik moet er nog steeds om lachen, maar ik vind je tof. Ik bewonder hoezeer je jezelf bent. Dat je doet wat je wil doen en dat je je door alle negatieve kritiek en soortgelijke narigheid heen slaat. Zulke mensen bestaan veel te weinig. Meer Maaikes op de wereld, ik stem voor. En je nail art is bomba! Probeer niet onder bepaalde druk te bezwijken en ga voor wat je lief is. Dan kom je er wel, dat zeg ik je.

Axel. Mi mang. School bracht ons samen. We hadden vooroordelen over elkaar die duidelijk niet nodig waren. Binnen een week zag ik onze vriendschap al enorm groeien. We hebben in de tijd daarna al zo veel dingen samen gedaan en ontdekt. Ik ben je dankbaar. Jij hebt absoluut geen masker nodig en dat laat je aan iedereen merken. Ik heb respect voor je omgang met jezelf. Jij kan goed structureren en voor jezelf bepalen wat goed of slecht is. Ook wij spreken en zien elkaar minder, maar weet dat ik van je houd.

En Cedie, ook jij bedankt voor de leuke herinneringen. Onze overlevingstechnieken bij Reggae Geel waren ook weer classic. Die drapzooi wat op ei moest lijken in dat survivalpannetje... Ben ik blij dat ik geen ei lust. Of dan die keer dat we de nacht doorhaalden en lopend naar de Bakker Bart in de stad gingen. Waka waka. Ghehe. Ik zie je vanzelf weer in de 126.

Coen jongûh! Jij bent ook zo'n frivole peer. Samen gekomen op onze werkplek aan tafel Geel. Jij bent echt te beschouwen als een of andere gekke achterneef. In dat geval: ik wil er twee! Hehe, elke dag was weer lachen, gieren en brullen. De dagen die elkaar opvolgden, met Lennert Antonissen. Ook zo'n geweldig figuur. buiten alle losgeslagen chemie was er ook echt sprake van inspiratie. Ik vind dat ik veel heb kunnen leren van hoe jij dingen bekijkt en er je interpretaties aan geeft. Ook de kontzuchten die je kreeg bij sommige onduidelijke opdrachten. Mooi was dat. Jij was die Vin Diesel aan de tafel, een echte snoeshaan. Beter doen we een keer een LAN party of iets.

En dan Lennert! Jij bent ook een verschijning hè, gekke boykie. We raakten in gesprek over sneakers en dat bleef voornamelijk de leidende draad in onze conversaties. Sneakerness was dope yo! De momenten dat je het allemaal niet meer aankon en dingen om je heen begon te roepen waren prachtig. En dat ene logo met die handjes, je weet. Haha, mooie tijden. Kom een keer weer hangen in het zuiden dan!

Wassup Dennis? Weinig mensen die ik ken, kennen zo veel oude muziek als jij. Ik werd altijd scheef aangekeken als ik uit kwam voor mijn favoriete titels, maar dat was ineens niet meer het probleem. Of een beetje dan. Samen hebben we die dope Spotify playlist samengesteld. En binnenkort dan een potje Black Flag bij jou. Gadgetsman. Ik herken veel van mezelf in jou. Daarom vind ik het ook jammer dat ik je niet meer zie. Hopelijk slaat mijn hobby bij je in als een virus zodat je niet langer hoeft te lijden aan het Syndroom van Download. No offence natu, maar ik vond het tof dat je mee ging naar de platenzaak haha. We moeten echt weer hangen!

Kars, what up! We kenden elkaar al langer via via, maar pas sinds een tijdje rollen we. Onze conversaties gaan voornamelijk over sneakers en kleding, en die shit brengt ons ook samen. Grappig feit blijft dat. Daarbij helpen we elkaar wanner we kunnen, dat is dope. Laten we weer eens wat shots vastleggen papi...

Wzly! Onze kennismaking gaat ook way back, in de Hyves tijd. Lang bleef het bij digitale communicatie totdat je dan in Breda kwam wonen. Inmiddels hebben we dus elkaar al vaak gezien en gesproken, en daar ben ik blij om. Ik beschouw je als een broer. En broeders helpen elkaar. Respect voor het feit dat je zo jezelf bent,  ik zie dat graag terug in mensen. Keep that up! 1N.

Wesley! Ja man, middelbare schooltijd. Jij was de enige in het vierde jaar waar ik echt mee hing of zo. Uiteindelijk hebben we nog steeds contact op willekeurige tijdstippen en is er eigenlijk niets veranderd. Dankbaar voor je toewijding, je krijgt het ook altijd van mij weer terug. Liefde!

Mark, homie! Onze tijd op de middelbare school was ook te mooi. Lachwekkende scheikunde lessen. Samen waren we echt onnavolgbaar met onze humor. Nog altijd kunnen we rondhangen en dat vind ik nice. Love!

Christian, broer! Wij leerden elkaar kennen bij SCO. Enthousiaste balletjestrapper. We hebben er een toffe vriendschap aan overgehouden. Wij zien elkaar op hele afwisselende momenten, maar dat maakt totaal niet uit. Je bent een chille dude met een hart van goud. Blessings!

-

Ook de mensen die er niet meer zijn ben ik dankbaar. Moge jullie je rust vinden en de volgende woorden goed onthouden.

Rust in vrede: Lil Square. Jij hebt het niet verdiend, broeder. Je was nog zo jong, en werd ons ontnomen. Ik begreep het toen niet en nu nog steeds niet. Ik ben je dankbaar voor de one love, de tijd die we samen doorbrachten. En de studiosessies, haha. Houd je haaks daarboven.

Rust in vrede: Adil. Jouw overlijden las ik in de nieuwsberichten, niet doorhebbend dat het om jou ging. Dat werd vrij snel bevestigd en ik kon mijn ogen en oren niet geloven. Je was ook nog zo jong, zo'n sprankelende energiebron. Nog lang niet uitgeput; een topconditie en altijd zin om een balletje te trappen. Afgelopen zomer was ik nog bezig bij het pekveld, en ik had nog steeds het gevoel dat je op elk moment langs zou kunnen fietsen. In dat geval hoorde ik Ramon al zeggen: "Ghadiiil!" Te tragisch voor woorden wat er met je gebeurd is. Ik was bij je stille tocht, homes. Ik was bij je.

Rust in vrede: Louis, Big L. Een man met een hart van goud. U had bepaalde trekjes en niemand kon ze waarderen, haha. Toch zag iedereen diezelfde sympathieke man. Ik ben u dankbaar voor alle keren dat ik me welkom voelde bij u thuis, en dat ik met Andy samen met poppetjes speelde. Die tijd was goud, beer. Moge Sylvia ook haar rust vinden. De tijd gaat belachelijk snel, maar familie blijft. Voor altijd.

Rust in vrede: Nora. Afgelopen november heb ik moeilijk afscheid van u moeten nemen. Ik kan nog steeds niet relativeren dat u er echt niet meer bent. U gaf het woord 'hartelijkheid' een nieuwe betekenis. U heeft me altijd hartelijk ontvangen en mijn vriendin een warm gevoel gegeven. Ik denk dat die warmte enorm tastbaar werd toen 'Volare' door de speakers luidde bij uw crematie. Van binnen brokkelde er een stukje van me af toen ik, al staand naast uw kist, mijn tekst voordroeg aan u. Ik houd van u, en hoop dat u uw rust vindt.

Voor iedereen die iets voor me heeft kunnen betekenen of simpelweg een invloed op mijn leven heeft gehad: bedankt. Ik kan niet dankbaar genoeg zijn. Liefde is de sleutel en door jullie wordt dat volkomen duidelijk. Enorm bedankt. 1N.